Мојон Блог

Прашања за убиството на плоштад

2011-06-15T23:40:00.007+02:00

Прашањата поставени подолу се однесуваат на убиството на Мартин Нешковски и настаните кои следуваа потоа а се дел од емисијата „На рапорт со Јофе“, од изданието емитувано на 12 јуни 2011, кое целосно можете да го погледнете на овој линк.

Што правел тигарот Спасов вечерта на плоштадот? Дали бил дел од обезбедувањето на премиерот Груевски? Ако бил, тогаш информацијата на братот на Мартин навистина има смисла. Дали Мартин бил претепан до смрт затоа што се обидел да се качи на бината?
Кои биле полицајците што му помогнале да го пренесе телото на тревникот пред МЕПСО? И зошто дозволиле да си замине од местото на настанот? Дали тие знаеле дека Мартин бил убиен и го премолчиле тоа што ги прави соучесници, или пак, поверувале во верзијата на осомничениот убиец дека на Мартин му се слошило? И во едниот и во другиот случај, зошто го пуштиле Спасов да замине од местото на настанот?

Кој бил лекарот што констатирал дека на телото на Мартин немало повреди ако од судска медицина велат дека му бил скршен носот и имал други повреди, а левата страна на телото при обдукцијата била во распаѓање?

Зошто од МВР реагираат во администрацијата на Фејсбук за да се бришат групите во кои се најавуваат протестите? Во насловот и описот на групите нема никакви повици за насилство. Да, во групите има индивидуални повици но постои можност да се бришат поединечно. Дали МВР ја злоупотребува својата позиција и тоа што во администрацијата на Фејсбук не разбираат македонски па ги брише групите за да го спречи организирањето на протестите, а со изговор дека во групите има насилни повици?

Ако толку многу сте загрижени за насилството на Фејсбук, ве повикувам, да реагирате и на други групи кај кои во насловот има повици за насилство или ликвидирање јавни личности. Групите стојат со месеци!!! Овие групи, за протестите, немаа повици за насилство во насловот и описот но сепак стоеја само неколку часа по што беа избришани.

Кој се заканувал на семејството на убиеното момче да молчат за случајот?

И најважното прашање. Дали МВР и институциите на системот се обидоа да го сокријат убиството?

Како тоа од СВР Скопје констатирале дека на телото немало траги на насилство а обдукцијата покажа дека на телото имало видливи и прилично сериозни повреди?

Како тоа Иво Котевски не знаеше за убиството во понеделникот во 15 часот кога претставници на министерството биле во институтот за Судска медицина уште пет часа претходно... од 10.30 до 12.30. Според директорот Алексеј Дума тие во 13 часот усмено биле известени дека момчето починало од крварење во мозокот, поради удари во главата.

Ако тигарот Спасов самиот се пријавил во понеделникот попладне, зошто од МВР тоа не го соопштија уште тогаш?

Зошто институциите за убиството известија дури по 38 часа, откако сведоштвата се објавија во медиумите а низ главниот град почнаа и протести?

Има само две објаснувања. Ако се случило убиство а екипа од СВР Скопје излегла на терен но констатирала дека нема убиство и пласираше информација дека на момчето му се слошило и немало видливи повреди, се работи за НЕСПОСОБНОСТ. Ако на СВР Скопје може да им се провлече убиство, тогаш прашање е колку сме безбедни со такви служби.

Ова е страшно, но второто објаснување е уште пострашно. Ако екипата на СВР Скопје знаела дека се работи за убиство, и ако уште утрото во понеделникот од институтот за судска медицина им кажале дека момчето починало од крварење во мозокот, поради удари во главата... а Иво Котевски и СВР Скопје велат дека не знаат или дека на некого му се слошило и починал... тогаш институциите на системот се одговорни за прикривање убиство!

Ова се двете логични објаснувања на молкот на институциите. Ако има трето, повелете кажете.

Што значи... дали ако немаше сведоци, и истите тие сведоци не им ги кажеа своите сведоштва на медиумите, а младите не излезеа на протест... дали сега ќе знаевме за убиството?

И ако ова е точно, тогаш колку пати претходно се случило истото?

Ова се прашања кои мора да се одговорат!

За фактите кои им претходеа на прашањата, како и самите прашања - целата емисија:

Смешки

2010-11-06T02:30:00.000+01:00

Премногу сум млад за да можам да зборувам за лустрацијата од позиција на некој што живеел во претходната држава и знае како функционирал системот и за што се се одговорни оние што кодошеле, колку човечки судбини се уништени и какви се последиците од нив. Сепак, доволно сум стар за да можам да направам еден преглед и да го дадам насловов на колумнава врз основа она што сега се случува со процесот на лустрација.

Комисијата за верификација на факти, која е носителот на овој процес беше формирана и почна со работа уште во јануари минатата година но првите резултати од нејзината работа ги видовме дури една година подоцна, кога на почетокот на оваа година кажаа дека ги провериле премиерот, претседателот на државата, претседателот на Собранието како и уште 60-тина функционери на највисоките позиции во државава и дошле до заклучок дека во врвот на државата нема шпиони. Откако го дознавме ова и ни олесна ја оставивме комисијата да продолжи со својата работа и да ги проверува и останатите во потрага по првиот шпион во државава.

Сепак, отскочната даска кон вниманието на јавноста за лустрацијата дојде неколку дена подоцна и беше отсликана во насловната страница на „Време“ од која ѕиркаше документ кој покажуваше дека главниот уредник на два провладини медиуми бил соработник на српската тајна служба. Латас уште истиот ден успеа да си добие белешка од МВР која го негираше ова.

Ова се случуваше во јануари годинава а два месеци подоцна Уставниот суд одлучи лустрацијата да важи за периодот од 45-та до 91-ва, а не како што определуваше законот – до 2008-ма. Нормално, како и за секоја, така и за оваа одлука, уставните судии добија еден куп критики од владејачката партија.

Но интересното започнува дури неколку месеци подоцна, односно некаде во август годинава. Сцената е сместена во Комисијата за лустрација од каде тогашниот претседател Јанаќе Витановски ја обвини МВР за упад во работата на комисијата поради потврдата која му ја издала на Латас. Два дена му требаа за да се демантира самиот бидејќи, како што рече, имал погрешни информации.

Во меѓувреме се смена и претседателот и на чело на комисијата дојде Томе Аџиев но резултатите никако не доаѓаа па партиите решија дека треба да ја преземат работата во свои раце и да почнат со заканите. Прва беше ДПА која се закани дека има информации за кодоши во редовите на ДУИ и дека ќе ги објави доколку комисијата не си ја заврши својата работа. Слични закани стигнаа и од ВМРО НП која исто така имала информации за висок функционер на ДУИ како и за пратеник од редовите на ВМРО-ДПМНЕ кои кодошеле. По ова лустрациската сцена почна да се вжештува па и претседателот Аџиев се почесто почнавме да го гледаме пред камерите. При крајот на минатиот месец конечно откри дека работата тргнала и веќе имале потенцијални кандидати за титулата прв кодош.

ДПА и ВМРО НП и понатака притискаа а Љубчо Георгиевски и Никола Груевски си разменија и писма со меѓусебни обвинувања. Во меѓувреме почна да се шушка и дека првиот кодош е на чекор до прогласување. Според информациите се работеше за член на Уставниот суд па и СДСМ и ВМРО-ДПМНЕ побрзаа да се оградат и да кажат дека немаат никаква врска со него. Неколку дена подоцна сите дознавме дека се работи за претседателот на Уставниот суд а тој побара јавно пред комисијата да докажува дека не кодошел. Наместо тоа, тој себеси се претстави како жртва. Но подоцна испадна дека сведочењето пред комисијата му било за џабе бидејќи го прогласија за кодош а притоа воопшто не го разгледувале она што тој имаше да го каже во своја одбрана.

Па се појави и совесниот граѓанин од Тетово во чиј двор паднале три белградски досиеја за тројца функционери на ДУИ во кои има докази дека биле соработници на тајните служби . Досиејата ги достави во комисијата каде не беа сигурни што треба да направат бидејќи ова било прв пат некој да донесе досиеја а бидејќи постапката за сите тројца веќе беше завршена се поставуваше прашањето дали се ќе треба да се почне од почеток. Па кон лустрациската приказна се приклучи и претседателот Иванов кој ја искористи својата посета на Србија да побара од претседателот Тадиќ пристап до досиејата кои се наоѓаат во Белград. Па „Дневник“ го објави и досието за Ибар во кое ДУИ го препозна лидерот Ахмети и обид за негова дискредитација.

Последниве денови секојдневно го гледаме претседателот на комисијата Аџиев со контрадикторни и збунувачки изјави и постапки. Иако на претседателот на Уставниот суд му овозможија да се одбрани, испадна дека и со и без неговиот исказ тие го прогласија за кодош. Иако постапките се завршени, од комисијата решија да ги разгледуваат и досиејата што слетуваат по дворови или редакции. Иако испаѓа дека најголемиот дел од досиејата останале во Белград, освен барањето на претседателот Иванов, на никого досега не му текна да направи нешто за да ги добие и да спроведе вистинска лустрација. Иако луѓето од врвот на државава веќе се поминати и се чисти, ако на некого по дома му се наоѓа досие и му фаќа прашина може слободно да го извади од фиока и да го фрли в двор па ќе ги поминуваме уште еднаш и уште еднаш и така се додека има слободни дворови.

По година и осум месеци од формирањето на комисијата, со само еден прогласен кодош и со многу нејаснотии и нелогичности испаѓа дека лустрацијата не е ништо друго туку само една голема смешка.

(Авторот издава двор кој може да се користи за секакви намени со капацитет и до 83 досиеја)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 30
10 2010
)

Плачковци

2010-10-23T10:38:00.000+02:00

Во вторникот во Скопје дојде најголемиот европеец, претседателот на ЕУ, Херман Ван Ромпуј. Се повоза низ скопските улици, се сретна со премиерот и претседателот и си замина, на пат кон следните дестинации – БиХ и Албанија. Човекот беше прилично отворен и уште еднаш го повтори она што сите овде многу добро го знаеме. Тоа е дека мора да го решиме спорот со името со Грција доколку сакаме да мрднеме напред на патот кон ЕУ. И уште повеќе, Ромпуј рече дека скорешното решавање е единствена шанса за влез низ европската врата.

Се разбира, премиерот го ислуша и му кажа дека правиме се што можеме за да најдеме решение. „Македонскиот пристап и понатаму ќе биде проактивен и конструктивен со цел изнаоѓање решение кое нема да наштети на двете држави, кое што би било прифатливо од двете држави и од двата народа“, рече Груевски на заедничката прес конференција по средбата.

Да видиме како изгледа македонскиот проактивен и конструктивен пристап. Ќе ја земеме за пример конструктивноста на претседателот Иванов.

Тој пред еден месец беше во седиштето на ОН. Таму заменувајќи го Груевски се сретна со грчкиот премиер Папандреу. Според информациите од Њујорк, средбата имала за цел да придонесе во градењето на доверба меѓу двете земји а и двајцата соговорници се согласиле дека треба да преовладува позитивната реторика. Нашиот претседател го замолил грчкиот премиер да внимаваат со црвените линии и споменувањето на промена на Уставот бидејќи тоа е чуствително за македонските граѓани, а Папандреу имал разбирање за ова.

Сепак, само два дена пред таа средба Иванов имаше обраќање пред Генералното собрание на ОН каде и не покажа нешто преголема чуствителност а и не се мачеше да одбира зборови опишувајќи го односот на Грција кон Македонија. Како што кажа Иванов, со блокирањето на влезот во НАТО и ЕУ Грција директно го спречува економскиот развој на Македонија, нешто слично како ембаргото од деведесеттите.

По средбата нашиот претседател се обрати и на 65-то Генерално Собрание на Обединетите нации. Таму обвинувањата му беа поблаги но сепак ја искористи и таа прилика за уште еднаш да се пожали на неправедната политика на нашите соседи.

Еден месец по Њујорк, деновиве во Стразбур, нашиот претседател се обрати и на 60-годишнината од донесувањето на Европската конвенција за човекови права во Советот на Европа. Искористувајќи го поводот тој удри по Грција и храбро и порача – „Нема ниту една држава, ниту една влада и ниту една сила која може да им го оспори правото на Македонците да бидат Македонци, бидејќи човековите права се и посилни и потрајни од минливоста на одредени влади или одредени политичари“.

Тооооооооо претседателееееееее! Секоја чест, конечно некој им ја плесна целата вистина в лице!

Вака изгледаат голем дел од коментарите на интернет на овој а и на претходните говори на претседателот Иванов пред меѓународните институции каде ја покажува целата своја силина додека во меѓувреме дома или молчи или не знае што ќе прави во врска со измените на законот за разузнавање. Колку за потсетување, со измените се предвидува спојување на Агенцијата за разузнавање и Управата за безбедност и контраразузнавање под капата на МВР со што претседателот ќе ја изгуби можноста за добивање разузнавачки информации, дел од неговите уставни надлежности.

Сепак, претседателот во очите на многумина е херој за изјавите за името, кои се дел од стратегијата за која пишував на ова место пред две недели во колумната под наслов „Фантастични стратегии“.

„Стратегијата која ја користат нашите власти се состои од бескрајно повторување дека грчиштана се лоши и дека поради нив не можеме да напредуваме, дека тие се најголемата препрека на патот на нашата успешна иднина. Ова се повторува насекаде низ светот, на сите средби, и со официјални претставници на ЕУ и НАТО, и со претставници на нивни земји членки“, пишував на 9. Октомври. Тогаш зборував и за невозможната мисија која ја промовираа нашите власти - барање членство под привремената референца и паралелни преговори со Грција за името.

Иако сите што се барем малку упатени во ЕУ и НАТО интеграциите знаат дека ова е невозможно, сепак нашите властодршци го продаваа како можна варијанта па мораше уште еднаш и официјалните претставници на организациите каде сакаме да влеземе да повторуваат дека тоа не може да се случи. Тоа тогаш го повтори генералниот секретар на НАТО, Расмусен, а сега истото го потврди и Ромпуј од ЕУ.

И овие двајца а и сите останати повторуваат дека доколку сакаме да напредуваме во евроатланските интеграции мора да најдеме решение на спорот. Но ако нашите власти се одлучат конечно да го решат спорот и да го најдат тој фамозен разумен компромис, откако ќе го направат тоа па додека да ги почувствуваме благодетите од членството во НАТО и ЕУ ќе помине мноооогу време па и политичките поени ќе дојдат мноооогу подоцна. Она што не мора да се чека и може да дојде веднаш се политичките поени кои се собираат со плачење и обвинување на Грција на секој чекор проследено со чукање в гради.

(Авторот е доумерено облачен со повремени врнежи од дожд и појава на магла по котлините)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 22
10 2010
)

Внимание - демократија од другата страна на границата

2010-10-16T12:17:00.000+02:00

Недела вообичаено е ден за одмор дури и за таквите како мене што имаат емисии тој ден, но ги имаат снимено ден-два претходно. Тоа е ден за уживање, релаксација, седење по пижами на компјутер или пред телевизор, можеби и шетање ако времето го дозволува тоа...

Но минатата недела во Белград ни најмалку не личеше на описов. Пред шест дена таму се славеше демократијата и се славеа правата и слободите на граѓаните. Впрочем, минатиот викенд во Белград се одржа геј парада преку која луѓето со различни сексуални ориентации покажаа дека се тука, дека постојат, дека и тие се дел од општеството и дека и тие сакаат да ги уживаат истите права како и останатите. Парадата помина во најдобар ред, учесниците прошетаа по определената маршрута и ги пренесоа своите пораки.

Сепак, истовремено, главниот град на Србија беше претворен во нешто налик на воена зона и, според проценките, низ улиците шест илјади хулигани се пресметуваа со исто толкуте полицајци. Над 150 повредени од кои најголемиот дел полицајци, и над 250 приведени, нормално, хулигани, е резултатот од дивеењето, заедно со штета од над милион евра.

Но и покрај сево ова Србија го одбрани правото на протест, правото на слобода, правото на различност, правото на живот. За разлика од првата геј парада во 2001 кога насилниците ги претепуваа парадерите и од минатата година кога поради заканите за насилство властите не дозволија одржување на парадата, годинава нашиот сосед докажа дека е вистинска демократска земја. Властите дозволија одржување на парадата и жестоко ја бранеа а многу јавни личности ја дадоа својата поддршка и ги осудија насилствата.

Пофалби за ова стигнаа и од Европската Унија и од Американсата амбасада како и директно од американската државна секретарка Хилари Клинтон на нејзината посета на Србија.

Лондонскиот весник Индепендент во редакциски коментар вели дека причините за ваквата реакција на српските власти треба да се бараат во тоа што многу амбасадори решиле да парадираат на белградските улици, па било незамисливо да се остави можност тие да се соочат со хулигани. Како причина се наведува и тоа што на Србија и е важен влезот во ЕУ а знае дека правата на малцинските групи со посебно внимание се разгледуваат и се дел од условите. Како и да е, реакцијата беше одлична и навистина е за секоја пофалба.

Јас лично не можам потполно да ги сфатам геј парадите. Нелогични ми се бидејќи на некој начин претставуваат фалење. Демек - еј видете, не сме како вас и шетаме по градов за да ви го кажеме тоа. Логично ми е кога се протестира за остварување на некакви права или против некакви неправди, како резултат на незадоволство од одлуките на властите и слично. Ова ми личи само на фалење. Но припадниците на овие групи често сведочат за дискриминацијата и неправдите кои им се случуваат па веројатно давањето на знаење дека се тука и дека постојат е многу голема причина за парадите. И иако не можам потполно да го сфатам овој начин на изразување сепак го поддржувам и ќе дадам поддршка доколку и во Македонија ЛГБТ популацијата реши да парадира, бидејќи ми е сосема логично да се поддржат настани кои служат за остварување на нечии права.

Можеби во Македонија не се ни размислува за вакво нешто но сепак познавајќи ги луѓето кои живеат овде, сигурен сум дека и кај нас ќе се најдат хулигани, слични на тие од улиците на Белград, подготвени да искршат од ќотек секој кој не мисли како нив, а попатно да искршат и по некој излог, да ограбат некоја продавница, нешта кои Белград ги доживеа во неделата. И сето тоа во името на Бога и семејните вредности. Такви хулигани можат да се најдат секаде низ светот и е апсолутно невозможно да им докажете дека сите имаат еднакви права а тие не се ништо повеќе од нив и не смеат да им ги нарушуваат и оспоруваат тие права. Уверени се дека Бог е со нив и дека ќотекот излегол од рајот, од истото место од каде потекнуваат и Адам и Ева, нивните најголеми аргументи зошто некој би требало да се истепа или убие.

Но има една многу голема разлика. Разликата е во одговорот на властите. Дали ќе застанат во одбрана на правата и слободите на сите граѓани и ќе испратат армија од полицајци кои ќе ги заштитуваат оние што решиле да протестираат, или ќе седат пред телевизор и ќе гледаат како дечките со качулките ја претепуваат демократијата.

Српските власти ја избраа првата опција но се плашам дека доколку во Скопје се организира геј парада нештата нема да бидат слични. Сегашната влада на многупати досега има докажано дека е против остварување на правата на луѓето со различни сексуални ориентации а еден пратеник од владејачкото мнозинство убедуваше дека хомосексуалноста е болест. Истата таа влада покажа и дека не се грижи премногу ни за правото на протест. Така беа истепани студентите кои протестираа против изградбата на црква на градскиот плоштад додека полицајците седеа и гледаа сеир, така полицајците дозволуваа возачите да ги газат стечајците кои протестираа на улиците на главниот град.

Сепак, се надевам дека реакцијата на српските власти ќе им служи како поука и на нашите власти. Многу пати досега сме докажале дека не можеме да гледаме на далеку, ни во иднината, ни во стандардите... сега примеров ни е пред нос, па можеби ќе го земеме во предвид.

(Авторот премногу се надева)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 16
10 2010
)

Фантастични стратегии

2010-10-09T13:39:00.001+02:00

Навистина е интересна нашата стратегија за решавање на спорот со името.

Да, да, дефинитивно имаме стратегија, иако злобниците велат дека сме немале и сме биле изгубени на патот кон евроатланските интеграции.

Стратегијата која ја користат нашите власти се состои од бескрајно повторување дека грчиштана се лоши и дека поради нив не можеме да напредуваме, дека тие се најголемата препрека на патот на нашата успешна иднина. Ова се повторува насекаде низ светот, на сите средби, и со официјални претставници на ЕУ и НАТО, и со претставници на нивни земји членки.

Од таму пак добиваат одговор дека е време да ја прифатат реалноста, дека Грција е земја членка на овие организации, и според правилата и принципите на солидарност и консензус може да ни го блокира членството колку и душа сака. Единствениот излез од оваа игра е наоѓање решение на спорот, или што би рекол нашиот ни претседател, разумен компромис.

А за наоѓање такво нешто се потребни разговори помеѓу раководните луѓе на Македонија и Грција. Барем така му рече Нимиц на Иванов на средбата во Њујорк. Иако очекувавме нов предлог, медијаторот не сакаше ни да даде некаков рок во кој би можело да се очекува решението на спорот. Во Њујорк требаше да пристигне премиерот Груевски и да зборува на Генералното собрание на ОН а престојот да го искористи и за средба со грчкиот премиер Папандреу, но во последен момент го откажа патувањето а обраќањето пред ОН и средбата со Папандреу му ги препушти на претседателот Иванов. Со оглед на тоа што Иванов нема овластувања да решава било што поврзано со името средбата, очекувано, не донесе ништо ново.

Со оглед на тоа што нема никакво решение ниту иницијатива за такво нешто а наближува ноемврискиот самит на НАТО во Лисабон и декемврискиот состанок на Европскиот совет во Брисел, нашите власти и додаваат нова димензија на стратегијата. Бараат членство во овие организации под привремената референца – Поранешна Југословенска Република Македонија.

Министерот за одбрана Коњановски ова го најави уште пред да тргне на својата турнеја каде остварува средби со своите колеги од САД, Канада и Германија. Потоа истата идеја ја спомена и министерот за надворешни работи Милошоски на средбата во Советот на Европа во Стразбур.

Веднаш стаса ладен туш од генералниот секретар на НАТО, Расмусен, кој во интервју уште еднаш повтори дека ваквите надежи се нереални и дека одлуката од Букурешт е јасна – мора да се најде решение на спорот па потоа да се оствари влезот во НАТО според децениските принципи на солидарност и консензус.

Претседателот Иванов како одговор на ова ја обвини Грција дека не ги почитува обврските од привремената спогодба и дека таа е виновна што не можеме да влеземе во НАТО под референцата ФИРОМ. Оваа изјава на Иванов е дел од стратегијата опишана на почетокот од текстов.

Кога на стратегијата на плачење ќе и се додаде и новата невозможна димензија – барање членство под привремената референца и паралелни преговори со Грција за името, се добива совршен изговор кога повторно ќе се вратиме без резултати и од Лисабон во ноември и од Брисел во декември. Ние сме се труделе ама лошите грчишта и лошите чичковци во ЕУ и НАТО што повеќе ги сакаат грчиштана од нас не не пуштиле да влеземе во организациите.

Изговорот го имаме уште од сега но јас имам и две дилеми.

Првата – нели ФИРОМ е името поради кое сиве овие години им префрлувате на Глигоров и Црвенковски, дека тие ни ја зезнале судбината кога ја прифатиле оваа срамна референца? Како тоа сега се крстите во него и барате членство во ЕУ и НАТО токму под ова име? Да не зборувам за сите случаи каде сте седеле позади ова име низ меѓународните институции.

Втората – која е разликата, дали ќе го решите спорот со името сега или откако ќе добиеме членство во НАТО и преговори за членство во ЕУ под референцата? Ако планирате да го решите, решете го сега и нека ни се тргне од дневен ред еднаш засекогаш. Или можеби планирате да ги зезнете и грците и сите членки во меѓународниве организации, да не примат под ФИРОМ па да го заборавиме спорот?

Секоја чест ако е така, многу јака стратегија...

(Авторот сака да земе кола за без пари, ќе ја плати некогаш во текот на возењето, чесен збор бе)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 09
10 2010
)

Поделбата продолжува – надградена и проширена

2010-10-02T12:49:00.000+02:00

Минатиот викенд бевме повторно изненадени. Градоначалникот на Чаир Изет Меџити и вицепремиерот Абдулаким Адеми ни ја презентираа идејата за новиот плоштад наречен Скендербег според единствениот предвиден споменик на него. Треба да се појави на левата страна на Вардар а според идејата ќе се наоѓа на просторот од стоковната куќа Илинден преку дел од старата скопска чаршија па се до МНТ и Даут Пашиниот Амам.

Беше промовиран од општина Чаир но според најавите на Адеми градбата ќе се плати од Буџетот. Според информациите соопштени на презентацијата на идејата, парите за проектирање им биле префрлени со последниот ребаланс на Буџетот, а како што изјави вицепремиерот, за изградбата на плоштадот на десетте милиони денари ќе треба да им се додадат уште толку, но овојпат со предзнакот евра. Веднаш подоцна информациите ги негираше министерката за култура и рече дека тие немале издвоено пари за реализација на проектот, односно дека тој единствено би можел да се реализира со пари од општинскиот буџет.

Како и да е, се чини дека она што не успеаа да го добијат во проектот Скопје 2014, албанците го компензираат со овој проект. Иако Адеми на презентацијата на која присуствуваа само албанските министри убедуваше дека плоштадот не служи за продлабочување на поделбата помеѓу двете најголеми етнички заедници во земјава, сепак тоа е сосема логично да се помисли. Од десната страна на Вардар го имаме плоштадот Македонија накитен со сите споменици од македонската историја, а веднаш од другата страна ќе го имаме плоштадот Скендербег со само еден споменик и со многу празен простор за собири или други намени, место каде и досега се одржуваа митинзи и собири на албанците.

Ако досега тешко се преминуваше замислената линија на Камениот мост, сега можеме слободно да ја официјализираме поделбата и да поставиме граница. Барем не треба да се грижиме каде ќе ги правиме прославите за поделбата. Првите на Македонија, вторите на Скендербег. И првите и вторите затворени во своите светови полни со омраза кон оние другите, поинаквите.

Но и едните и другите заведени од политичките елити кои профитираат од омразата и презирот кои се создаваат со потезите на другите, односно чувството на своевидна победа за потезите на своите. Чувство кое сите нас скапо не чини. Милиони и милиони евра народни пари кои се трошат за проекти кои нас не разделуваат а на тие што ги прават им обезбедуваат место во историјата. Кога веќе не можат да си го обезбедат тоа место преку подобрување на животот на граѓаните, вака им е полесно, вака ќе останат низ центарот на главниот град и откако ќе мора да си заминат од власт.

А во меѓувреме им обезбедуваат прекрасна тема на разговор и на едните и на другите. И едните и другите сега имаат дел од градот кој им служи за чукање во гради и за доживување како свој триумф. Во истото тоа меѓувреме и едните и другите тонат во истите проблеми. Бројката на сиромашни која се искачи на 31,1 посто за 2009 не ги вклучува само едните. Истата борба за преживување ја водат и едните и другите.

Но за единствениот излез од ваквата ситуација, членството во НАТО и ЕУ, не се прави ништо посебно. Решение за името се бара само декларативно а многу поефикасно на властите им се чини подгревањето на национализмот и форсирањето теми како Скопје 2014 кои треба да направат да заборавиме на реалните проблеми, се разбира, доколку воопшто се проблеми. Не... не дека јас ја имам дилемата за тоа дали имаме проблеми. Така вели нашиот претседател, Ѓорге Иванов. На новинарите во Њујорк им кажа дека ние сме немале проблем туку дека Грција имала проблем. Фактот што поради тоа не можеме да продолжиме со евроатланските интеграции за Иванов не е воопшто проблем.

Дајте му на народот леб и игри и ќе биде среќен. Тоа е правилото на римјаните. Овде ни ги даваат само игрите. Лебот сеуште го чекаме.

п.с. Очекувавте да пишувам за заканите? Пуштете А1 утре во 18:30. Може и ќе кажам нешто за тоа.

(Авторот сака свој плоштад!)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 02
10 2010
)

Џоле во Њујорк

2010-09-26T13:06:00.001+02:00

Бетонска џунгла каде се создаваат соништата, место каде не постои нешто што не може да се направи, улици кои ќе направат да се чуствувате како нов, големи светлечки реклами кои ќе ве инспирираат... Така некако изгледа Њујорк во очите на Алиша Кис. Да де, да. И во очите на Џеј Зи ама мене сепак повеќе ми се допаѓа побавната верзија каде пее само госпоѓица Кис додека свири на пијано.

Деновиве таму е и нашиот ни претседател, Ѓорге Иванов. Го пративме да прошета , да каже некој збор на Генералното собрание на Обединетите Нации, да се види со некои чичковци таму па и тој да го доживее Њујорк низ своите очи. Најпрвин се виде со медијаторот во спорот за името Метју Нимиц а потоа и со грчкиот премиер Јоргос Папандреу. Од првата средба се очекуваше многу. Ако не повеќе, барем нов предлог. Но сепак, освен што не даде нов предлог, Нимиц му кажа на Џоле дека веќе му е смачено од занимавање со нашиот проблем и му кажа дека решението треба да си го бараат раководствата на двата соседи. Добро сега, не било баш со тие зборови но во суштина тоа е пораката на Нимиц.

Втората средба не беше планирана но сепак се случи. Откако премиерот Груевски до последен момент се мислеше и премислуваше сепак реши да не оди во Њујорк и средбата со грчкиот премиер да му ја препушти на претседателот. Иако медијаторот Нимиц порача дека токму раководствата на двете земји треба да разговараат и да изнајдат некакво решение, сепак нашиот премиер сметаше дека поважно е да ја отвори Илинденска и да прошета по штипските села, додека средбата со грчкиот премиер треба да ја оствари нашиот претседател кој нема ингеренции за решавање на вакви проблеми.

Според информациите од Њујорк, средбата имала за цел да придонесе во градењето на доверба меѓу двете земји а и двајцата соговорници се согласиле дека треба да преовладува позитивната реторика. Нашиот претседател го замолил грчкиот премиер да внимаваат со црвените линии и споменувањето на промена на Уставот бидејќи тоа е чуствително за македонските граѓани, а Папандреу имал разбирање за ова.

Сепак, само два дена претходно Иванов имаше обраќање пред Генералното собрание на ОН каде и не покажа нешто преголема чуствителност а и не се мачеше да одбира зборови опишувајќи го односот на Грција кон Македонија. Како што кажа Иванов, со блокирањето на влезот во НАТО и ЕУ Грција директно го спречува економскиот развој на Македонија, нешто слично како ембаргото од деведесеттите.

Освен тоа што ваквиот говор не соодвестува на тенденцијата за градење меѓусебна доверба, покажува и различно видување на ситуацијата кај врвот на државата, односно различни ставови на премиерот и претседателот, кои, како што слушнавме од Груевски, се во постојана комуникација.

Ако се сеќавате, пред три недели Груевски даде отчет за сработеното во овие четири години владеење и таму муабетите за пропаѓање во случај да не влеземе во ЕУ и НАТО ги оцени како црни сценарија на опозицијата направени за оцрнување на владејачката гарнитура, што, нели, значи дека Грција и покрај тоа што не не пушта да влеземе во меѓународните институции, не може да ни го запре развојот.

Можеби сепак и не разговараат за толку сериозни теми по телефон. Можеби Ѓорге му кажува на Никола за Њујорк и колку многу му се воодушевува а Никола пак му објаснува колку добро му стои новата лопата со која шета низ државава.

Инаку, обраќањето на нашиот претседател се случуваше на самитот посветен на остварувањето на милениумските развојни цели. Колку за потсетување, се работи за целта која си ја поставија Обединетите Нации уште во 2000 година, а таа е – преполување на сиромаштијата, гладта и болестите низ светот до 2015, како и еднакви можности за сите жители на планетава.

И ако за застојот во борбата против сиромаштијата Иванов ги обвини лошите грчишта, за здравството и образованието не обвинуваше никого бидејќи, како што кажа, Македонија може да се пофали со намалувањето на здравствените ризици и проширувањето на образованието.

- Забрзувањето на напредокот во една област повлекува забрзување на напредокот и во други области. Ваквата синергија е видлива и во Република Македонија, каде унапредувањето на здравјето на родилките, мајките и децата резултира со ниска смртност кај децата – му објаснуваше Иванов на светот.

Да, драги читатели. Убаво е светот да ја чуе таа наша приказна. Но колумнава не ја чита светот па затоа овде можеме слободно да се потсетиме и на другата наша приказна. Онаа каде за да влезете во болница ви е потребна камера. Онаа каде умираат и деца и родилки а министерот уверува дека процентот и не е така страшен. Онаа каде децата учат од учебници со сомнителна содржина. Онаа нашата. Преродбеничката.

(Авторот имаше роденден вчера. Ама не е проблем, и денес прима подароци)

Временска машина – 15 години наназад

2010-09-18T11:16:00.000+02:00

Помеѓу оваа влада и минатото има некоја посебна врска, некоја магија која ги спојува. Тие се совршени, како создадени еден за друг, и не можат еден без друг. Оваа влада не може без минатото бидејќи тоа и е главната тема и преокупација, а минатото не може без оваа влада бидејќи инаку нема да ни биде главна тема на муабет во сегашноста а како што тргнала работата и понатаму во иднината.

Токму за владењеето на оваа гарнитура почнавме поинтензивно да го прекопуваме ова парче земја и да си ги бараме корените, чичко Александар Големиот ни стана главен фраер и ѕвезда водилка, а се убедувавме и дека Античките Македонци се наши директни предци, односно дека освен што нашите пра-пра-пра-пра-пра... дедовци биле дел од фалангата, тие низ годините воопшто не се измешале со други народи и сме останале чисти и антички. Во античката еуфоријата по Ацета Големиот го именувавме и воопшто неголемиот скопски аеродром а ова име го доби и автопатот Скопје-Велес.

Токму за владењеето на оваа гарнитура фрламе милиони и милиони евра за градење на споменици на јунаците од минатото на оваа точка на планетава. Добро сега, да си бидеме искрени, покрај за јунаците фрламе пари и за личности кои и не биле баш јунаци а во приказната влегуваат и разни животински видови. За тоа време во сегашноста бележиме рекордна сиромаштија, за да не примат во болница треба да викнеме камерман, а децата ни учат од учебници со сомнителна содржина и квалитет.

Токму за владењеето на оваа гарнитура сите грешки ги наоѓаме во владеењето на претходниците и Бранко е дежурен виновник за сето она што е лошо овде и сега додека никој не знае да ни каже што ќе биде утре а уште помалку задутре.

Таква е и најновата приказна која е актуелна деновиве. Работниот наслов е „95-та“а по потреба може и да се развлекува нанапред и наназад низ деведесеттите. Првично ја започна нашиот ни претседател, Ѓорге Иванов. Наместо да си ужива во погледот на Охридското Езеро, тој ги викна новинарите-дописници од Охрид во вилата Билјана на по едно кафе и на муабет официјално облежан како брифинг (не се носат камери и диктафони и не се снима а информациите обично се пренесуваат без точно да се наведе кој ги дал, освен ако бриферот дозволи да му се спомнува и името) и си направи проблеми.

Иванов на новинарите им кажал дека кога бил во Сребреница се сретнал со европратеничката Дорис Пак која му открила дека во 1995 Македонија пропуштила голема шанса за влез во ЕУ и НАТО под референцата ФИРОМ. Тогашното раководство добило покана но ја одбило од неразбирливи причини.

Медиумите ја пренесоа оваа информација, па на еден новинар му текна да ја побара европратеничката и да ја праша нешто повеќе околу пропуштената шанса. Сепак, наместо да почне да му објаснува за шансата таа му кажа дека не се ни сретнала со претседателот а не пак да му кажала нешто такво и му се закани со тужба доколку не се извини за лажната информација.

Потоа Иванов и се јавил и и кажал дека новинарите погрешно го разбрале и погрешно ја пренеле неговата изјава а тој само сакал да поттикне истражувачко новинарство. Таа решила да му поверува и да не го тужи а приказната кај нас продолжи да се развива.

За пропуштената шанса обвинуваа и пратениците на ВМРО-ДПМНЕ а дојде и европратеникот Бернд Поселт кој ја потврди информацијата. По сето ова сосема очекувано и премиерот Груевски не ја пропушти шансата повикувајќи се на Иванов и Поселт уште еднаш да го обвини Бранко за лошите деведесетти и пропуштената шанса во 95-та.

Некаде при крајот на оваа приказна своја изјава даде и амбасадорот на Европската Унија Ерван Фуере кој претходно споменатите ги нарече луѓе со бујна фантазија. Премиерот одбиваше да прифати дека амбасадорот го демантирал но докажувањето на демантот и не ми е баш тема на муабетов.

Сакав само да прашам, доколку некој ни понудил таква покана, каде се документите и доказите? Бидејќи мене ми даваат покана и кога ме канат на свадба а не пак кога цела една држава канат во така сериозни институции. И нормално, таквиот доказ треба да го дадат оние кои што тврдат дека постоело такво нешто. Сигурно нема да очекуваме Бранко да даде документ во кој пишува дека не ни било понудено членство...

Друга работа... сиве овие години Европската Комисија прави годишни извештаи за напредокот на државава во кои секогаш има забелешки и работи кои што треба да се поправат. Ситуацијата со судството, корупцијата, слободата на медиумите и еден куп други. Веќе дојдовме во ситуација кога ни велат дека сме океј и дека ако го решиме проблемот со името ќе почнеме со преговорите за членство но зарем тогаш сите овие работи биле решени и немало проблеми за влез а со тек на годините сме се вратиле многу чекори наназад и сега треба да дојдеме на истата ситуација како во 95-та па за да можеме да влеземе во меѓународните институции?

Ако е така тогаш тоа зборува многу лошо за вас, дами и господа кои ја имате власта и го обвинувате Бранко за неговото време, а се фалите дека овие години биле најдобрите за Македонија и само уште да не била светската економска криза...

И сосема за крај... не знам дали во 95-та имало шанса да влеземе во ЕУ и НАТО а некој ја пропуштил, но знам дека 15 години подоцна, во 2010, имаме шанса за влез во НАТО и за почеток на преговорите за влез во ЕУ. Се надевам дека нема да има потреба некој за 15 години од сега, во 2025, да пишува за сегашната пропуштена шанса...

(Авторот се моли за Нимиц да може точно да го разбере Иванов утре во Њујорк)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 18
09 2010
)
(Наредната во сабота на 25 09 2010 во прилогот „Сега“ во дневниот весник Шпиц)

Укинете ја Антикорупциска!

2010-09-04T14:57:00.001+02:00

Пред нешто повеќе од месец дена ја напишав, луѓето кои работат во весников ја ставија на странициве а вработените во печатницата „Мисирков“ ја испечатија колумната насловена како „ВМРО и СДСМ, фала ви, баш сте срциња“. Ме инспирираа тогашните настани со функционерите кои имаа по две функции и земаа по две плати од буџетот, спротивно на законот. Новинарите направија еден куп прилози и текстови а од Антикорупциска стигнаа 116 апели за да се откажат од една од функциите но ништо не се случуваше. Се до моментот поради кој ја напишав тогашната колумна (24 јули 2010) од која ви го издвојувам следното:

„Најогромната благодарност би сакал да ја упатам кон двете партии чие име може да се пронајде во насловот на оваа благодарница. Во секој случај поголема кон ВМРО-ДПМНЕ бидејќи оваа партија прва одржа состанок на Централниот комитет на кој беше решено дека нивните функционери ќе мора да се откажат од една од функциите. Но се разбира, не поради апелите од предавничките медиуми и Антикорупциската комисија туку поради нивните лични убедувања и заложби за подобра Македонија. Благодарност упатувам и до СДСМ бидејќи веднаш по нивните владејачки колеги, и тие решија и им го наложија на своите функционери истото.

Тука ќе морам да се запрашам и што ли ќе се случуваше да не постоевте вие, драги партии, па да се грижите за спроведувањето на правото и законите во оваа држава. Сигурен сум дека башибозук ќе беше правиот збор. Цела среќа што сме се нашле тука на ова волшебно парче земја на кое вие одредувате што е закон а што нема врска, и што треба да се почитува а што не. Ептен ви благодарам.“

На месец дена по колумнава, односно до 31 август, крајниот датум поставен од владејачката партија, сите (или барем оние за кои знаевме) функционери со по две функции се откажаа од едната. И нормално, за тоа не ја известуваа Антикорупциската комисија туку „комисијата“ која им ја даде наредбата – партиската. Претседателот Илми Селами им се пожали на новинарите дека од медиумите дознаваат и прибираат информации за тоа кој функционер дали и од која функција се откажал.

Во меѓувреме со ребалансот на Буџетот им беа скратени 30 посто од финансиите па од комисијата велат дека сега немаат пари за нормално функционирање а Министерството за правда има изготвено измени на законот со кои се крати мандатот на членовите од пет на четири години со што овој состав би требало да си замине во февруари.

И додека Селами обвинува за упад во работата, министерот Маневски вели дека законот бил многу европски, а премиерот Груевски вели дека често се случувало од нив да бараат нешто да направат а откако ќе го направеле да прашуваат зошто го правеле тоа. „ За жал во Македонија многу често се случува тоа, меѓутоа гледаме што е добро, а не што викаат и како викаат“, беше ставот на премиерот. Не знам на кого точно мислеше со ова ама ќе си дозволам да претпоставам дека дека токму Селами ги барал измените а сега откако ги добива не му чинат.

И да, добро претпоставувате. Следува делот каде треба да поентирам со она што го пишува во насловот на колумнава. Кога веќе никој не ги слуша препораките на комисијата а таа нема законска можност да го изврши законот (како во случајот со двојните функционери), кога веќе парите кои од буџетот се издвојуваат за нејзино функционирање се преголем товар за истиот, кога веќе власта сака да им го скрати мандатот со што сегашните антикорупционери ќе си одат за неколку месеци, не гледам ништо пологично од мојот апел - укинете ја Антикорупциска!

Нејзините ингеренции префрлете ги на партиите па потоа повторно ќе чекаме партијата да се смилува и да упати наредба до своите членови да се откажат од нешто или да престанат да го кршат законот. Очигледно тоа најдобро функционира па со тоа владејачката партија (па и другите партии) ќе може да си запише уште еден поен на своето конто, за борба против корупцијата.

Ај што се знае, па бар и нека се озакони тоа дека партијата е најголем закон во оваа држава!

(Авторот им посакува многу среќа на учениците кои ќе учат од нашите учебници во новата учебна година. Ќе им треба)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 04 09 2010
)
(Наредната во сабота на 11 09 2010 во прилогот „Сега“ во дневниот весник Шпиц)

Шиткање ќебиња и лажен патриотизам

2010-08-28T12:14:00.001+02:00

Во последно време ме мачи една работа. Цело време размислувам и се прашувам како е можно ние новинарите а и луѓето кои живеат овде да сме толку многу глупи и ништо да не можеме да сфатиме и да разбереме. Кутри властодржци, нон стоп само нешто ни дообјаснуваат.

Еве, новиот амбасадор на Македонија во НАТО, Мартин Треневски да го земеме за пример. Во обраќањето пред пратениците најави дека во седиштето на НАТО ќе ги спори принципите на консензус и солидарност кои, патем кажано, постојат од 1949 година кога е формирано НАТО, и поради кои Грција успеа да ја реализира својата блокада и да го спречи нашиот прием пред две години во Букурешт. Кога го слушнав почнав спонтано да потскокнувам од радост низ дневна бидејќи ако успее да го направи тоа од корен ќе го реформира НАТО и неговото функционирање што, мора да признаете, воопшто не е мала работа.

Вети и дека ќе работи на корегирање на заклучоците од самитот во Букурешт од 2008 кога ни била нанесена политичка и економска агресија. На ова почнав да размислувам што да му купам ко подарок и решив дека најпаметно ќе ми е да му купам коректор бидејќи не гледав поинаков начин на кој би го направил тоа.

Рече и дека ќе ја развива економската дипломатија, односно дека ќе работи на шиткање на ќебиња и слични намирници во НАТО, мејд ин Маседониа. Е кога конечно го чув и ова се скрив под ќебето од троседот во дневна на кој ги гледав вестите.

Да не претерам, ама Треневски изнакажа еден куп глупости кои врска си немаат со реалноста и на кои, ако ги слушнат во НАТО, долго време би се смееле. Ама тоа го мислев само два-три дена. Се додека не излезе Груевски и не кажа дека погрешно сме го разбрале човекот и дека ќе ги дообјасни своите ставови и планови во интервју за некој медиум. И го направи тоа. Даде интервју за Макфакс.

Запрашан за желбата да ги смени принципите на солидарност и консензус и како планира да го претстави тоа пред колегите во алијансата, Треневски вели – „Неспорен факт е дека принципите на НАТО ги дефинираат самите земји членки, јас немам никакви дилеми во однос на системот на функционирање на Алијансата“, и го продолжува одговорот потенцирајќи го вложувањето на Македонија во мисиите на НАТО и војниците кои учествуваат во нив, велејќи дека ова требало да биде аргументот за менување на принципите. „Освен меѓу самите земји-членки, солидарноста треба рамноправно да се применува и кон земјите чии војници рамномерно ги ризикуваат своите животи, рамо до рамо со војниците од САД, Велика Британија, Полска“, вели тој.

Значи, иако нема дилеми за функционирањето на НАТО и се сложува дека принципите ги дефинираат земјите членки, тој, како претставник на земја кандидат за членство сака да ги промени принципите и очекува поддршка од земјите членки и солидаризирање со Македонија (земја-кандидат) а не со Грција (земја-членка). За жал, нема никакво објаснување за принципот на консензус според кој се донесуваат сите одлуки во алијансата, но сигурен сум дека има некаква генијална идеја и за негово премостување.

На прашањето за тоа како планира да го смени заклучокот од самитот во Букурешт, Треневски вели – „Сосема е јасно дека заклучокот од Букурешт е релевантен документ, но сепак, тоа не значи дека треба да престанеме да се обидуваме, заедно со нашите пријатели во НАТО да издејствуваме модификација на самата содржина на заклучокот. Таа промена треба да биде базирана на принципот на заемно почитување на реалните критериуми за интегрирање во Алијансата, а тоа се доброволното пристапување, подготвеноста и способноста на една земја да го даде својот придонес во остварувањето на целите на Северно-атлантската организација.“

Се разбира, за Треневски не постојат принципите од пред малку (солидарност и консензус) туку само оние кои му се посиматични а неговата стратегија за менување на заклучоците од, како што вели, релевантниот документ, е постојано обидување, или удирање со главата во ѕид, споменик, или што ќе се најде поблиску.

Да, по излагањето и дообјаснувачкото интервју, вака изгледа човекот кој ќе ја претставува Македонија во НАТО, и кој, сосема очекувано, наиде на еден куп симпатии кај многумина поради неговите ко демек патриотски ставови скарани со секаква здрава логика. Верувам дека исто толку симпатичен ќе им биде и во седиштето на НАТО и ќе се забавуваат додека го слушаат. Ако пак се побунат и му речат дека тоа што им го зборува нема никаква смисла ќе им го пуштиме премиерон да им објасни дека лошо го разбрале.

(Авторот сака сам да си се претставува во НАТО)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 27 08 2010
)
(Наредната во сабота на 04 09 2010 во прилогот „Сега“ во дневниот весник Шпиц)

Писмо од Јофе до премиерот

2010-08-07T10:49:00.002+02:00

Драг Никола,

Долго размислував дали да се впуштам со свој личен коментар... Се зезам бе. Па сигурно нема да му го земам целото писмо на Протоѓер. Му ја зедов само блискоста во него.

Друг ми е мене муабетов. Јас тебе лично воопшто не те познавам, се имаме сретнато околу два, три пати во животот, на некои си настани, а по телефон, никогаш не сме комуницирале.

Ете видиш... пак му го крадам писмото на Протоѓер. А сакав само да ти пишам за говорот на Мечкин Камен. Ептен ти беше добар и инспиративен. Не знам кој ти го пишувал ама секоја му чест.

Посебно ми се допадна делот за слободата и идеите за неа од Гоце, Даме, Јане... Делот каде велиш дека никој не може да ги води нашите битки наместо ние самите и дека слободата тогаш, а денес развојот, обединувањето, сплотеноста, правдата, борбата за подобар стандард и подобри услови за живот, за демократија и просперитет, мора да биде извојувана, а никако поклонета.

Само ќе морам да те поправам. Бидејќи слободата и тогаш а и сега, мора да биде извојувана. Народот мора да си ја земе слободата која секоја власт му ја одзема. Но не онаа слобода која подразбира ослободување од ропство за која говореле револуционерите туку слободата на умот, слободата на мислата, слободата на говорот.

И немој да ми речеш дека тоа е одамна извојувано бидејќи не е. Тоа се гледа секогаш кога новинари се бркаат од работа токму поради тоа што сакале слободно да мислат и тоа да и го пренесуваат на јавноста. Тоа се гледа секогаш кога некои кои одбиваат да молчат и зборуваат гласно завршуваат уапсени под чудни околности. Тоа се гледа секогаш кога ги лепите етикетите на сите оние кои размислуваат различно од вас. И бранковите, и платеничките, и предавничките и сите останати. Тоа се гледа секогаш кога некој излегува на улица да протестира а полицијата не му обезбедува никакви услови за тоа. Тоа се гледа секогаш кога некоја група излегува да протестира за нешто во кое верува а друга група прави контра протест и тргнува да ги тепа оние неподобните.

Да, тоа се дел од ситуациите каде се гледа. Но има и потрагични ситуации, кога не се гледа, кога не може да се слушне. Кај сите оние кои имаат многу што да кажат но молчат. Молчат поради стравот од загуба на работното место, шансите за негово добивање, можностите за некаков просперитет во животот. Има и најтрагични ситуации. Тоа се оние кога луѓето веќе и заборавиле на таа можност. Кога заборавиле дека отпорот е опција, дека искажувањето на револтот е благодет на едно демократско општество.

Но ова, почитуван Никола, ти добро го знаеш и совршено ти одговара. И тебе, и на оние пред тебе, и на оние кои ќе дојдат по тебе. Токму затоа и јавната администрација се шири до недоглед, токму затоа и парите кои од буџетот одат за плати, хонорари, субвенции и слично се повеќе се зголемуваат. За овците да молчат а овчарот мирно да си лежи под сенката на големиот јавор.

Што можам да направам друго освен да ти честитам, и да ти посакам да продолжиш понатаму со истото темпо, драг Никола?

Ќе пишував писмо за овците ама нив им треба многу повеќе од писмо за да се освестат. Треба да ги заболи, треба да ги пече и да не можат да спијат од болки па за да им текне на слободата.

Честит Илинден, драг Никола.

(Авторот заминува на одмор па во следните две недели нема да чкрта по странициве)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 07 08 2010
)
(Наредната во сабота на 28 08 2010 во прилогот „Сега“ во дневниот весник Шпиц)

Приказна за еден тажен крал

2010-07-31T18:39:00.001+02:00

Дозволете ми да ви раскажам една приказна. Сместена е на едно место во едно време. И има една главна улога. Еден крал. Срамежливо и од никаде се појави но успеа да дојде на чело на кралството. Кога доаѓаше носеше со себе една тегла со мед и со него ги премачкуваше сите жители на кралството. Им велеше дека тој е поинаков од сите претходни, дека ќе го направи кралството поубаво место за живеење, цвеќињата ќе цветаат пошарено а птиците ќе пеат помагично.

Народот?

Народот многу пати дотогаш излажан и ограбен му веруваше а и го сакаше. Му дозволи да го поведе кон подобрата иднина и пофантастичното утре.

Но снегот од кој беа направени брдата и долините полека почнуваше да се топи а кралот се почесто ја облекуваше својата темна наметка. И наместо, како што им велеше на своите поданици, да ги натера краловите од другите кралства да носат златници во неговото, почна се повеќе да им ги зема златниците на жителите на кралството.

Потоа, додека поданиците умираа од глад, тој почна да ги троши нивните пари на некои чудни идеи за, како што велеше, разубавување на кралството. Поглемиот дел од жителите си молчеа и ја почитуваа волјата на кралот, но мал дел од нив реши да се побуни па се собра баш на местото предвидено за разубавување. Но нивниот собир не заврши славно. Беа натепани додека кралската војска си седеше и го гледаше тоа.

Се собираа и други жители на кралството кои си го бараа она што го загубиле поради тој или некој од претходните кралови. Но, не само што кралот не сакаше да чуе за нивните барања, туку неговата војска ги оставаше и сами да се расправаат или да бидат газени од кочиите на другите поданици.

Иако беа малку, сепак имаше и жители на кралството кои беа многу гласни и насекаде зборуваа за злото кое ги снашло поради кралот. Но нему не му се допаѓаше тоа, па, иако ги имаше насекаде околу нив, успеваше да им најде забранети билки само на нивните ниви и ги затвораше во темните зандани каде беа тепани а потоа оставани да размислуваат за тоа што го направиле.

Постоеја и гласници. Многумина од нив го пренесуваа зборот на кралот трубејќи на розевите труби кои им ги беше купил, но имаше и такви кои одбиваа да го направат тоа и ги ваѓаа своите труби, кои веќе беа посивиле.

Што се случуваше со нив? Епа, дел од нив веќе не се гласници. Им ги зедоа трубите и ги фрлија на улица. Можеби и треба да бидат среќни што се таму а не се во темните зандани.

А што се случи со кралот и каков е крајот на неговата приказна?

Крајот сеуште не е дојден но ќе дојде. И ќе биде тажен. Многу тажен...

(Авторот пишува измислени приказни)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 31
07 2010
)
(Наредната во сабота на 07 08 2010 во прилогот „Сега“ во дневниот весник Шпиц)

ВМРО и СДСМ, фала ви, баш сте срциња

2010-07-26T23:50:00.001+02:00

Почитувани,

Најпрвин би сакал да ви упатам многу поздрави и честитки за храброста со која долго време останувавте цврсти под нападите на предавничките медиуми и Антикорупциската комисија кои, замислете бе, велеа дека вашите функционери не го почитувале Законот за судир на интереси и незаконски земале по две плати извршувајќи по две функции, најчесто како советници во општините и како директори на јавни институции.

Исто така, би сакал да упатам и поддршка за одредени од функционерите како Владимир Бахчовановски, кои не само што не ги слушаа повиците на гореспоменатите предавници, туку и ја имаа таа храброст да им се спротивстават со прашања кон новинарите од типот на „Ти си таа што ме пљукаше?“ и слично.

Би сакал да ја искористам приликава и да упатам посебна поддршка и благодарност до градоначалникот на Битола, господин Владимир Талески, кој на предавниците мошне убаво им објасни дека за татковината се работи и дека нивните функционери се жртвуваат за нејзино добро, работејќи на две функции и земајќи по две плати од буџетот, бидејќи нема кој друг да го прави тоа. Мала е земјата беа вашите зборови господине Талески. Дефинитивно една од најпаметните работи кажана во последно време.

И за крај најогромната благодарност би сакал да ја упатам кон двете партии чие име може да се пронајде во насловот на оваа благодарница. Во секој случај поголема кон ВМРО-ДПМНЕ бидејќи оваа партија најпрво одржа состанок на Централниот комитет на кој беше решено дека нивните функционери ќе мора да се откажат од една од функциите. Но, се разбира, не поради апелите од предавничките медиуми и Антикорупциската комисија, туку поради нивните лични убедувања и заложби за подобра Македонија. Благодарност упатувам и до СДСМ, бидејќи веднаш по нивните владејачки колеги, и тие решија и им го наложија на своите функционери истото.

Тука ќе морам да се запрашам и што ли ќе се случуваше да не постоевте вие, драги партии, па да се грижите за спроведувањето на правото и законите во оваа држава. Сигурен сум дека башибозук ќе беше правиот збор. Цела среќа што сме се нашле тука на ова волшебно парче земја на кое вие одредувате што е закон а што нема врска, и што треба да се почитува а што не. Ептен ви благодарам.

Со почит,

Центар за комуникации на Јован Постолоски

(Да, да, авторот има свој центар за комуникации)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 24
07 2010
)
(Наредната во сабота на 31 07 2010 во прилогот „Сега“ во дневниот весник Шпиц)

Јајаје коко џамбо, јајајеееееее

2010-07-17T11:47:00.004+02:00

Знајте колку е само најјако на цел свет да си лежиш на лежалка на плажа, покрај најубово на цел свет Охридско Езеро? Ама лежалката да е малку поткрената за да мојш да разгледвиш шо се дешават околу тебе, лево од тебе да си имаш коктел, фенци со „ц“ наочари и сламено шеширче на тебе, како и диџеј кој шо моментално ја вртит јајаје коко џамбо, јајајеееееее... или како и да се пишит. Околу тебе да се шетет еден куп убај женски, а на неколку метри пред тебе да е езерото со тамам температура на водата, ама погодена, поубо ни сам да не мојш да си ја погодиш ко ќе се тушираш по дома.

И ак сакаш да си се капиш, ак сакаш да си се излежаваш в езеро на лежалка од оние шо се на надувување, ак сакаш да си се возиш со педалинка, ак сакаш да си се пушташ по тобоган, ак сакаш да трчаш и да се превртвиш во оние топкине внатре, да бе, оние новине шо се... ак сакаш шо си сакаш да си прајш.

И после ко ќе се вратиш од вода да си зејш од оние убајне големи сладоледи во корнет од печеес денари и да си уживаш во него на претходно спомнатата лежалка. Некаде низ торбата да ти се наоѓат и по некоја уба книга за читање уз сончање и уба музика на мобилниот за слушање на слушалки ако случајно тој диџејот зезнит и ти пуштит некоја песна шо не мојш да ја поднесиш, а се вртит на сите можни радија и телевизии. Да бе да, и јас на Алехандро, Роберто и слично од Лејди Гага мислев.

Дури фаќаш боја пред тебе поминвит теткана со крофнине, а зад тебе чичконо со, ко шо викат, тазе млади варени ченки. Пченки не јадам, па дури ни да се тазе и млади, ама зато крофни од рандом теткичка на плажа и не се баш така лош избор ако ти се јадит, а те мрзит да се помрдниш од лежалката и да побараш нешо друго.

А бе, ко ќе помислам, и карти не се баш така лош избор, посебно ко шо немам играно со месеци. Пошо сме четворица, мислам дека најпаметно ќе ни е да играме кент. Ние двајца ќе појме во вода и таму ќе договориме финта, а тамам и ќе се искапиме, а вие двајца поседите овде и смислите нешто. Јас ги обожавам финтине со кажвење нешто. Еве, на пример, ако соберам јас четири исти карти, ќе речам - „требеше да си земам пченки од чичконо прееска“, а ако собериш ти, ќе речиш - „ај бе на тобоганон попосле“. Мојме да користиме и лажни финти, ко намигвење, на пример, или некој глупости, па да помислат дека ја прајме финтата, да речат стоп кент и да ги зезниме. Само слушај шо зборвам дан соберам карти и да ја кажам финтата, а да не слушниш, па после да требит да ја повторвам и да не фатат.

И обично така и се дешават. Си ги собрал четирите кецој и кажвиш - „требеше да си земам пченки од чичконо прееска“, а овој замислен за женската шо продават сладолед од фрижидерон десно од шанкон, не те перцепират. После викаш - „а пробал некој од пченкине уствари, убај се?“, а овој пак не слушат, и веќе на третата проба уште не си докажал „пченка“, овие те фатиле, сфатиле и рекле стоп кент.

Кога веќе изгубивме мојме слободно да се впуштиме во реализирање на лудата идеја од прееска. Изнајмување педалинка за саат време и впуштање во пловидба до пристаниште. Ко ќе стигниме таму ќе му кажиме на некој кајчар шо сме напрајле и ќе му ја остајме педалинката да му ја вратит на газдата.

Али пошо се уште не сме до толку ненормални, после картите, наместо крадење педалинка, најубо ќе е да си го извам лаптопон од торбана и да фатам да ја пишам колумнава, да ви ја пренесам атмосферата од плажава прекрасна. А и од кај мојш поубо да опишиш плажа освен точно од овде, од на лежалка.

И тоа на замислена лежалка на едно 180 километри подалеку од плажата, во главниот ни град. Да бе, читатели наши најубави. Ако случајно читајќи ја колумнава си помисливте - види шубо му е на Јофе, онаму покрај езероно, сега мојте да го смените то во - види шубо му е на Јофе дури си замислуват дека е онаму покрај езероно, а уствари следит циркузанти кои две недели не можат да напрает една мочана анкетна комисија и циници шо располагет со државните пари, а се понашет ко да се нивни и освен шо не ги прашвет граѓаните шо да прает со нив, не ни кажвет шо им напрајле.

Али не бе, не сум за жалење. Иако на срединава на јули кога имат најмногу туристи во роднион ми Охрид јас сум во Скопје, сепак си се забавувам со новоно шоу на А1 - „На рапорт со Јофе“. Ако го читате весников во сабота, тогаш – гледајте го четвртото издание утре во 19.50. Ако го читате во недела, тогаш - гледајте го четвртото издание денес во 19.50. Е, ако сте го купиле уште петок навечер... ај да не ви објаснувам, големи сте, си знајте.

Забелешка за МВР - ниту една педалинка не беше повредена при пишувањето на оваа колумна.

(Авторот многу сакат да си замислуват)

(Колумната е објавена во весникот Шпиц на 17
07 2010
)
(Наредната во сабота на 24 07 2010 во прилогот „Сега“ во дневниот весник Шпиц)